Ona Şu Nida Geldi: Sen Sevgilimsin.. Sen Sevdiğimsin.. Arzulanan Sensin.. Sen Kullardaki Yüzümsün.. Vasfım Sensin.. Sıfatım Sensin.. Ben, Senin İsminim.. Ben Senin Resminim.. Senin Kulluğun Olmasaydı; Benim De, Rübubiyet Vasfım Olmazdı

I – Ona Şu Nida Gelir: Sen Sevgilimsin.. Sen Sevdiğimsin.. Arzulanan Sensin.. Sen Kullardaki Yüzümsün. Cemalim Sensin; Kemalim Sensin.. İsimim Sensin.. Zatım Sensin.. Vasfım Sensin.. Sıfatım Sensin.. Ben, Senin İsminim.. Ben Senin Resminim.. Senin Kulluğun Olmasaydı; Benim De, Rübubiyet Vasfım Olmazdı. Senin Vücudun Olmasaydı, Benim Vücudum Da Olmazdı
Bu hitab için, bir örnek verelim.. Mesela»: Ona şu nida gelir:
— Sen sevgilimsin.. Sen sevdiğimsin.. Arzula nan sensin..
Sen kullardaki yüzümsün..
Sen, en üstün gayesin.. En çok aranan sensin.
Sen, sırlar içinde sırrımsın..
Sen, nurlar içinde nurumsun..
Gözümsün; süsümsün..
Cemalim sensin; kemalim sensin..
İsimim sensin.. Zatım sensin.. Vasfım sensin.. Sıfatım sensin..
Ben, senin isminim.. Ben senin resminim..
Nişanın benim.. Alâmetin benim, sevdiğim..
Sen, bu kâinatın özüsün.. Bütün bu varlıklar, ve olanlardan maksad sensin..
Müşahedeme yaklaş; ben, sana varlığımla yaklaştım.. Uzak durma; çünkü ben:
— «Biz, ona şah damarından daha yakınız..» (50/16)
Sözünün sahibiyim..
Kulluk ismi ile bağlanıp kalma..
Rabb olmasaydı, kul da olmazdı..
Ben, seni nasıl izhar ettimse, sen de beni izhar ettin..
Senin kulluğun olmasaydı; benim de, rübubiyet vasfım olmazdı..
Ben, seni nasıl bulduysam, sen de beni öyle buldun..
Senin vücudun olmasaydı, benim vücudum da olmazdı..
Sevgilim, yaklaş yaklaş..
Sevgilim, yüksel., yüksel..
Sevgilim, seni vasfım için istedim; kendim için yaptım..
Kendin için başkasını isteme; senin için de benden başkasını arzulama..
Sevgilim, bütün kokularda beni kokla..
Sevgilim, bütün taamlarda beni ye.
Sevgilim, mevhum şeylerden beni çıkar..
Sevgilim, malum şeylerden bana akıl yolu bul..
Sevgilim, bu hissedilen şeylerde beni müşahe de et..
Sevgilim, el değdirilen şeylerde bana dokun..
Sevgilim, giyilen şeylerde beni giy..
Sevgilim, benden murad sensin.. Benimle künye aldın.. Namıma künye alan sensin..
Kaynak: İnsan-ı Kamil cilt 1 – Abdulkerim Ceyli, Üçdal Neşriyat, İst-1980 (S.234-237)