I – Bu Konuda İsrailiyat Kaynaklı Haberlerden Birinde Şu Hadise Nakladümektedir: Adamın Biri İki Yüz Yıl Boyunca Sürekli Allah’a İsyan Etmiş. ‘İsrailoğulları İçinde Allah Teala’ya Ondan Daha Çok İsyan Eden Ve Günah İşleyen Bu Kişi Vefaat Edince Ve Allah Teala Şöyle Buyurdu: O Kimse Bana İki Yüz Yıl İsyan Etti. Ama Günlerden Bir Gün Tevrat’ı Açtı Ve Orada Habibim Muhammed’in İsmini Gördü. Onu Öptü Ve Gözlerine Sürdü. Ben De Bu Yüzden Ona Şükranda Bulundum Ve İki Yüz Yıllık Günahını Affettim”
.
I – Bu Konuda İsrailiyat Kaynaklı Haberlerden Birinde Şu Hadise Nakladümektedir: Adamın Biri İki Yüz Yıl Boyunca Sürekli Allah’a İsyan Etmiş. ‘İsrailoğulları İçinde Allah Teala’ya Ondan Daha Çok İsyan Eden Ve Günah İşleyen Bu Kişi Vefaat Edince Ve Allah Teala Şöyle Buyurdu: O Kimse Bana İki Yüz Yıl İsyan Etti. Ama Günlerden Bir Gün Tevrat’ı Açtı Ve Orada Habibim Muhammed’in İsmini Gördü. Onu Öptü Ve Gözlerine Sürdü. Ben De Bu Yüzden Ona Şükranda Bulundum Ve İki Yüz Yıllık Günahını Affettim”
Bu konuda israiliyat kaynaklı haberlerden birinde şu hadise nakladümektedir: Adamın biri iki yüz yıl boyunca sürekli Allah’a isyan etmiş, O’nun emirlerine cüretkârlıkla karşı çıkmıştı. Bu kimse öldüğünde israil oğulları onu ayaklarından tutup bir çöplüğe attılar. Bunun üzerine Allah Teala, Musa’ya (as) onun naaşım yıkamasını ve halkın huzurunda kefenlemesini emretti. O, kendisine emredileni yaptı. İsrailoğulları bu duruma şaşırdılar ve ‘İsrailoğulları içinde Allah Teala’ya ondan daha çok isyan eden ve günah işleyen yoktur nasıl böyle yaparsın?’ diye sordular. Musa (as) da,, ‘Bunu biliyorum, ama Allah Teala bana böyle yapmamı emretti’ dedi. îsrailoğulları, ‘Öyleyse Rabbine bunun sebebini sor’ dediler.
Musa (as) bunu Rabbine arzettiği zaman Allah Teala şöyle buyurdu: ‘Onlar doğru söylüyorlar, o kimse bana iki yüz yıl isyan etti. Ama günlerden bir gün Tevrat’ı açtı ve orada habibim Muhammed’in ismini gördü. Onu öptü ve gözlerine sürdü. Ben de bu yüzden ona şükranda bulundum ve iki yüz yıllık günahını affettim”..
Kaynak: Kalplerin Azığı – Kutü’l – Kulub, Ebu Talib El-Mekk, Cilt 3 (S.276)